Οι περισσότεροι φίλοι μου διαφωνούσαν –ούτως ή άλλως-...
Al Jazeera: Κρίση στα ελληνικά ΜΜΕ
Αφιέρωμα του Al Jazeera στην κρίση των ελληνικών ΜΜΕ. Ειδική αναφορά στους εργαζόμενους του Alter, τον όμιλο Αλαφούζου και την απόλυση Χατζηστεφάνου, αλλά και τα εναλλακτικά media.
Σίγουρα, η παρουσία νεοναζιστών στην ελληνική Βουλή δεν είναι αστείο πράγμα. Αλλά όταν ο ίδιος ο αρχηγός τους, "απαιτεί" από τους εχθρούς της οργάνωσης να φοβούνται, το δυνατό γέλιο είναι μάλλον η καλύτερη αντίδραση.
«Όταν οι άνθρωποι αυτοκτονούν, το να μην πας να ψηφίσεις είναι εγωισμός»
Οι περισσότεροι φίλοι μου διαφωνούσαν –ούτως ή άλλως- με την άποψή μου πως πρέπει να υπάρξει απόλυτη αποχή από τις εκλογές. Αλλά τελικά δεν ήταν οι φίλοι μου που με έκαναν να αλλάξω γνώμη.
Τι πρέπει να πω τώρα για την αγαπημένη μου ίσως μπάντα όλων των εποχών; Θα ξεκινήσω με δυο λόγια για την πορεία τους.
Ο ήχος τους αρχικά ξεκίνησε ως ένα περίεργο, βασανιστικό, δυνατό και με ξεσπάσματα ηχητικό συνοθύλευμα (πρώτοι 3 δίσκοι). Ξαφνικά όμως, στους επόμενους 2 δίσκους οι Biffy πέρασαν απότομα στο mainstream και ο αντιπροσωπευτικός, μοναδικός τους ήχος άρχισε να θυμίζει φανερά FOO FIGHTERS.
Ομως δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα. Καταρχάς, ό,τι και να εχουν βγάλει -ακόμα και τα τελευταία τους, που κόψανε τα φωναχτά και τους πολλούς πειραματισμούς- είναι ΔΙΣΚΑΡΕΣ. Δεύτερον και σημαντικότερο, οι Biffy είναι μπάντα που ασχέτως τι κάνει και τι κυκλοφορεί, πάντα γράφει κομμάτια. Έτσι, παράλληλα με την δισκογραφία τους, έχουν βγάλει πάρα πολλά singles που το καθένα έχει πολλές φορές 3-4 ακυκλοφόρητα κομμάτια, τα οποία διατηρούν τη μοναδικότητα και το χαρακτηριστικό ύφος της μπάντας! Όλα αυτά τα b-sides έχουν κυκλοφορήσει και επίσημα σε δύο CDs. Το Lonely Revolutions είναι το τελευταίο τους b-sides πόνημα και περιέχει... 18 κομμάτια, στα οποία οι Biffy είναι οι παλιοί καλοί Biffy.
Είναι δύσκολο να μπει μία ταμπέλα που να χαρακτηρίζει το Lonely Revolutions. Ας πούμε ότι ο δίσκος είναι alternative/punk/prog/math/whatever rock -και τα σπάει. Τα κομμάτια είναι ένα και ένα και δεν υπάρχει κομμάτι στον δίσκο που να είναι κάτω του καλού (όπως και σε όλη την δισκογραφία τους -οκ, το ξέρω ότι δεν είμαι αντικειμενικός αλλά τι να γίνει, συμπάθειες είναι αυτές).
Στιχουργικά οι Biffy μάλλον θα διχάσουν, μιας και είναι πιο περίεργοι από ποτέ («Don’t piss on my back and tell me it’s raining, Without you I am lonely revolutions of love»). Μουσικά, οι πειραματισμοί δίνουν και παίρνουν. Με μέσο όρο περίπου 5 συνθετικές αλλαγές ανά κομμάτι, η μουσική τους είναι πραγματικά και αυθόρμητη, και χαλαρή, και με εξάρσεις, και με δυνατές κιθάρες, και με καταθληπτικές μελωδίες, και με σπασμένα από το συναίσθημα φωνητικά...
Όπως είπαμε και πιο πάνω, τα b-sides δε έχουν καμία σχέση με τις "mainstream" κυκλοφορίες της μπάντας. Η μουσική μοιάζει γενικότερα απογυμνωμένη από την ετικέτα των πολυεθνικών δισκογραφικών. Χαίρομαι που διατηρούν αυτό το κομμάτι του εαυτού τους. Εϊναι καλό και για τους ίδιους, αλλά και για τους hardcore οπαδούς.
Επειδή δεν είναι εύκολο να περιγραφεί η μουσική των biffy ειδικά στα b-sides που βγάζουν, σας αφιερώνω τα «once an empire», «party on» και «creative burns».