Για τα γεγονότα της 15ης Απριλίου 2011

Η Γέφυρα είναι ένα πολιτικό-κοινωνικό στέκι, που εδώ και 15 χρόνια βρίσκεται στα Εξάρχεια. Στις 15 Απριλίου 2011 είχαμε προγραμματίσει εκδήλωση με προβολές ντοκιμαντέρ, συναυλία και λαϊκή κουζίνα στην Πλατεία Εξαρχείων, προκειμένου να διεκδικήσουμε την απόλαυση των ελεύθερων χώρων, από τους κατοίκους, αντιεμπορικά και αδιαμεσολάβητα και ενάντια στην καταστολή που έχει εξαπολύσει το κράτος στα Εξάρχεια, με τη διασπορά αστυνομικών δυνάμεων και ναρκωτικών ουσιών.

Λίγο μετά τη 01:00 και ενώ είχε μόλις ξεκινήσει να παίζει μουσική το τέταρτο συγκρότημα, προσφύγων από την Αφρική, ΜΑΤ εισέβαλαν στην πλατεία από την οδό Στουρνάρη. Αμέσως τους καλέσαμε με το μικρόφωνο να φύγουν. Η απάντησή τους ήταν να πετάξουν δακρυγόνα πάνω στο συγκεντρωμένο πλήθος, να σπάσουν τη μικροφωνική εγκατάσταση και τα ηχητικά μηχανήματα και να εξαπολύσουν λυσσασμένη επίθεση στον κόσμο που παρακολουθούσε τη συναυλία.

Μικρά παιδιά ηλικίας πέντε έως έντεκα ετών, οικογένειες προσφύγων που είχαν έρθει από μακριά για την εκδήλωση, κάτοικοι των Εξαρχείων και λοιπά άτομα που παρακολουθούσαν την εκδήλωση χτυπήθηκαν από τα ΜΑΤ, εισέπνευσαν απαγορευμένες χημικές ουσίες, τις οποίες οι κρατικοί υπάλληλοι πέταξαν απευθείας πάνω στο πλήθος και με τις χημικές οβίδες τους τραυμάτισαν τουλάχιστον τρία άτομα.

Τρία άλλα άτομα που τυφλώθηκαν από τα χημικά, δέχτηκαν δολοφονική επίθεση από  την λυσσασμένη κρατική αγέλη. Ο ένας, χτυπήθηκε με γκλομπ κατ’ επανάληψη στο κεφάλι. Ο άλλος, χτυπήθηκε με γκλομπ στο σώμα, έπεσε κάτω και ενώ αιμορραγούσε  και αδυνατούσε να κινηθεί, ένας πάνοπλος, ένστολος κουκουλοφόρος κρατικός δολοφόνος επιχείρησε  να του δώσει τη χαριστική βολή. Ύψωσε την αρβύλα του και με φόρα, στόχευσε απευθείας το κεφάλι του τραυματισμένου και χρησιμοποιώντας όλη του τη δύναμη, του επέφερε κλωτσιά στο πρόσωπο.

Η λυσσασμένη αγέλη, παράτησε τα θύματά της προκειμένου να τα κατασπαράξει αφού επιστρέψει από τη λεηλασία που επέφερε στα γύρω παρκαρισμένα μηχανάκια και αυτοκίνητα, τις καρέκλες και τα τραπέζια των παρακείμενων μαγαζιών και της εκδήλωσης. Κατά την επιστροφή τους, οι ίδιοι δολοφόνοι αστυνομικοί ξαναχτύπησαν τον πρώτο που αιμορραγούσε στο κεφάλι και επιχείρησαν να επιτεθούν στον κορμί που βρισκόταν πεσμένο στο έδαφος και ήταν άγνωστο αν ζει ή πέθανε. Τρίτο άτομο που μπήκε στη μέση εισέπραξε με μαεστρία τις ράβδους τους σε διάφορα σημεία του σώματός της. Την ώρα της επίθεσης, οι αστυνομικοί, ντοπαρισμένοι, φώναζαν πίσω από τα κράνη τους ότι θα μας σκοτώσουν κλπ.  Ήρθε το ΕΚΑΒ για να παραλάβει τους τραυματίες και την ώρα που το φορείο έμπαινε στο ασθενοφόρο, οι κρατικοί υπάλληλοι για την τήρηση της τάξης, πέταξαν χημικά μπροστά στο ασθενοφόρο.

Τελικός απολογισμός, ανοιγμένα κεφάλια, τρομοκρατημένα παιδιά, πονεμένα κορμιά, ένας βαριά τραυματίας με κάταγμα στο πρόσωπο. Οι υλικές ζημιές, μολονότι πολλές, δεν μας απασχολούν.

Θα σας πούμε τι μας θυμίζετε: το επίπεδο της καταστολής στην Ελλάδα έχει λίγα στοιχεία που μιμείται από τα έντεχνα μεθοδευμένα βασανιστήρια που γίνονται με όλες τις θεσμικές εγγυήσεις στη φινετσάτη δύση και πολλά στοιχεία από τη δολοφονική κρατική καταστολή της ανατολής, απλά με λιγότερους νεκρούς. Είστε πάντως μοναδικοί στο είδος σας. Συγχαρητήρια, να χαίρεστε τη δημοκρατία σας.

Εμείς δεν σταματάμε. Φροντίζουμε τις πληγές μας και προχωράμε δυνατοί.

Γέφυρα- 17.4.2011