Το 2010 ήταν η χρονιά της κυκλοφορίας ενός δίσκου που άκουσα τόσο πολλές φορές όσο λίγους. Ο λόγος για την τελευταία δουλειά του jackass-κατά-τον-Ομπάμα Kanye West, αυτού του μεγαλοφυή -κατ’ εμέ- αραπά. Δυστυχώς βγαίνει ο κάθε κακομοίρης και παραπονιέται που όλο μιλάει για το πουλί του το παιδί αυτο (ισχύει, μιλάει, αλλά...). Η αλήθεια είναι ότι το My Beautiful Dark Twisted Fantasy είναι αριστουργηματικό πόνημα -με εκπληκτική παραγωγή- και ότι το τόοοοοοοοοσο πολυσυζητημένο 10άρι του Pitchfork δεν μπήκε για πλάκα, όπως για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να κατανοήσω, νόμισαν μερικοί. Τόση μουσική ακούνε αυτοί, για κάποιο λόγο θα το βάλανε ρε αδερφέ το 10. Αυτά για τη χρονιά που πέρασε.

Το 2011 τώρα, ο Kanye έβγαλε το Watch The Throne, που έκανε με τον κολλητό του τον Jay-Z (και πλήθος άλλων) το καλοκαίρι. Δεν είναι σίγουρα στα αριστουργηματικά επίπεδα του Dark Twisted Fantasy, αλλά είναι κι αυτό πάρα πολύ καλό, με ένα εκπληκτικό όπενινγκ τρακ και 3-4 κομματάρες (δεν θες κάτι παραπάνω για να βαφτίσεις ένα δίσκο πάρα πολύ καλό, νομίζω). Εύπεπτο γιατί είναι πάρα πολύ καλό, όχι γιατί είναι εύκολο (βέεεεεεεεεεβαια). Το σημαντικό με τον Jay-Z -"εχθρό" του απαράδεκτου 50cent- είναι ότι, επειδή ακριβώς είναι ένας φοβερά ταλαντούχος παραγωγός, τα ποιοτικά στάνταρντς στον ήχο του είναι πλέον πολύ ψηλά με ό,τι κι αν καταπιάνεται.

Αλλά αυτά είναι γνωστά, κάπου θα τα έχετε πετύχει, παίζουν και σε κλαμπίδια, παίζουν παντού. Ο James Blake όμως, δεν ξέρω αν παίζει. Ο Αμερικανός James Blake είναι τεννίστας, ο Άγγλος είναι ένας πιτσιρικάς μουσικός. Είναι κάτι σαν την Aγγλίδα Μόνικα, με μπαμπά μέσα στα μουσικά δρώμενα κτλ κτλ. Ο πρώτος ομώνυμος δίσκος του λοιπόν, παίζει σε λοου-φάι-ντιπ-για-ντιπ-ελεκτρόνικα τόνους (ή αν θέλετε μια ηλεκτρονική έκδοση ποστ-ροκ) και πραγματικά είναι πάαααααααααρα πολύ καλός. Ήταν να πάρει και βραβείο από το BBC, αλλά το έχασε στα σημεία από την Jessie J, για κάποιο λόγο.

Ο πατέρας τώρα του James του Blake, κατά τραγική σύμπτωση ήταν μέλος μιας προγκρέσιβ 60ς αγγλικής μπάντας, των Colloseum. Για κάποιο λόγο που δεν μας ενδιαφέρει και πολύ να ψάξουμε -η εξίσωση προγκέσιβ + 60s + αγγλική μπάντα = πολλά ναρκωτικά είναι μια πιθανή εξήγηση-, έχουν ίδιο μικρό όνομα και όχι επίθετο: τον λένε James Litherland. Θα πρότεινα να ακούσετε το Valentyne Suite καθώς πρόκειται για ένα από τα πολλά βρετανικά διαμάντια εκείνης της εποχής και αυτού του είδους μουσικής. Σημείωση: μην σας πτοήσει το εξώφυλλο που θυμίζει λίγο Ντέμμη Ρούσσο.

Πάμε σε μια συνδυαστική ερώτηση, τώρα: ποιος ξέρει και τον Kanye και τον υιό Blake και έχει δουλέψει και με τους δύο; Η από τα Ιμαλάια νέα αποκάλυψη, που είναι οι νέοι Midlake (που ήταν οι νέοι Arcade Fire και πάει λέγοντας), δίνουν έναν απο τους καλύτερους δίσκους του 2011. Αυτοί είναι οι Bon Iver. Από το Γουινσκόνσιν. Από τις πολιτιστικές προτεύουσες του κόσμου. Βέεεεεεβαια. Λοιπόν αυτόν (γιατί αυτός είναι η μπάντα) τον αποθεώνουνε τώρα ανά την υφήλιο. Τι ότι έχει την καλύτερη φωνή του κόσμου, τι ότι είναι θεός, κλαίνε στο γιουτουμπ και τέτοια σκηνικά. Άκουσα το τελευταίο δίσκο που είναι ομώνυμος. Λένε ότι είναι ιντι φολκ αυτοί τώρα και καλά - επειδή ακούγεται ένα μπάντζο εδώ κι εκεί. Απ' ότι έχω καταλάβει, όποτε ακούγεται ένα μπάντζο τους βαφτίζουμε φολκ. Ίσως επειδή είναι και από το Γουινσκόνσιν. Δηλαδή οι Blue Öyster Cult που στο Don't Fear The Ripper ακούγεται κουδούνα από πρόβατο, τι πρέπει να είναι; Tέλος πάντων.

Γιατί υπερθεματίζω σε αυτό τώρα; Γιατί οι τύποι -ο τύπος, γουοτέβερ- δεν μένουν σε μόνο ένα είδος και παρόλα αυτά το άλμπουμ είναι το αριστούργημα του 2011 (είπαμε του 2010 ήταν του Kanye). Είναι από τους πιο φρέσκους και ποιοτικούς δίσκους που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό - και αυτό είναι σούπερ βαρύ αφού το λέω εγώ υποθέτω (χμ...). Έχει δε από τα καλύτερα ανοίγματα δίσκου (τα 2-3 πρώτα τραγούδια του δηλαδή) που έχω ακούσει ποτέ, που θυμίζει εποχές Vs από Pearl Jam (σημείωση: οι γκουρού λένε ότι και καλά το Vs έχει ιστορικό άνοιγμα δίσκου - ποτέ δεν κατάλαβα γιατί - αλλά πρέπει να το λέμε όλοι και να συμφωνούμε με νύξη στις "εποχές Vs από Pearl Jam"). Οι Bon Iver λοιπόν έχουνε και από ποστ ροκ και ηλεκτρονικούρες και κιθαρες και άλλες φωνές και και και... ένας χαμός. Ακούστε το, κατά προτίμηση όχι από τα ηχεία του λαπτοπ σας, στη χειρότερη με ακουστικά (αλλά όχι τα standard του iphone αφού είναι απαράδεκτα κι ο κόσμος το 'χει τούμπανο).

Προσθήκη της τελευταίας στιγμής: το πόσα άλλα πράγματα μπορείτε να βρείτε σε αυτό το βίδεο από κάτω δεν μπορώ να τα γράψω, χωράει μόνο σε εγκυκλοπαίδεια μουσικής, τηλεόρασης, κινηματογράφου και τα ρέστα - ευχαριστώ τον χρήστη (ναρκωτικών) και φίλο στου οποίου τη (διευρυμένη) αντίληψη έπεσε το παρακάτω και μου το έστειλε, έστω και την μικρή έκδοση. Αξίζει ώρες μελέτης από όλους μας.